🧠 De strijd om ruimte: niet links, niet rechts—maar menselijk.

Ik maak me zorgen over de wereld en de groeiende polarisatie.
We horen veel schreeuwers, maar daaronder ligt een veel grotere, zwijgende massa. Daar maakte ik lang deel van uit. Die rol past mij niet meer.

Ik ben nu in-between jobs en ga doen wat ik vroeger ook deed.  Vanaf nu schrijf ik regelmatig een blog over wat mij bezighoudt. Vanuit mijn ervaring als verandermanager: patronen herkennen, ongemak benoemen, beweging op gang brengen. Diezelfde vaardigheden zet ik nu in om maatschappelijke structuren te zien. Veranderen doet pijn. Maar niets verandert als niemand het benoemt.

Een van die patronen zit in mijzelf.
Ik ben gevormd binnen het westerse denkkader—wit, rationeel, dominant. Toen ik Ibrahim Traoré hoorde spreken over hoe Afrika systematisch als achterlijk wordt geframed, voelde ik ongemak. Niet omdat hij overdreef, maar omdat ik zijn woorden herkende.
In mij.
Dat was mijn kantelpunt, maar wat ik eerst als een individuele blinde vlek zag, blijkt onderdeel van een veel groter systeem te zijn. Patronen die ik in mezelf ontdekte, zie ik nu ook in de wereld om ons heen.

We leven in een tijd waarin de vanzelfsprekende dominantie van de witte man onder druk staat. Vrouwen, mensen van kleur, queer gemeenschappen en andere minderheden eisen hun plek op—niet als gasten, maar als mede-bouwers van de samenleving.

Die verschuiving roept weerstand op. Niet omdat mensen per se tegen gelijkwaardigheid zijn, maar omdat ze iets voelen verliezen: status, zekerheid, herkenning, welvaart. In die spanning zoeken veel mensen leiders die kracht en zekerheid uitstralen. Sterke “vaderfiguren” worden gekozen, niet om hun visie, maar om hun belofte dat alles blijft zoals het was, of dat we weer groots worden: de Gouden Eeuw van Nederland, Make America Great Again, de glorietijd van het Ottomaanse Rijk—terug naar macht, mannelijkheid en status.

We zien dit bij Donald Trump, Charlie Kirk en Andrew Tate. Hun aantrekkingskracht ligt niet in hun ideeën, maar in wat ze belichamen: behoud van een hiërarchische orde waarin witheid, mannelijkheid en dominantie centraal staan. Die belofte is geruststellend voor sommigen, maar verstikkend voor anderen.

Dit is geen aanval op mannen of op het Westen.
Het is een uitnodiging tot reflectie.
Niet over schuld of schaamte, maar over verantwoordelijkheid: erkennen dat systemen sommigen bevoordelen en anderen buitensluiten.

De keuze is niet links of rechts. Het gaat om uitsluiting of inclusie, angst of empathie.
We staan op een kruispunt. Het is wel duidelijk welke afslag ik wil nemen.